مسخ

یک روز صبح، همین که گرگوار‌ سامسا از خواب آشفته‌ای پرید، در رخت‌خواب خود به حشره‌ای تمام‌عیار تبدیل شده بود. به پشت خوابیده و تنش، مانند زره، سخت شده بود. سرش را که بلند کرد، ملتفت شد که شکم قهوه‌ای گنبد‌مانندی دارد که رویش را رگه‌هایی به شکل کمان، تقسیم‌بندی کرده است. لحاف را که به زحمت بالای شکمش بند شده بود، نزدیک بود به پاهای او که به طرز رقت‌آوری برای تنه‌اش نازک می‌نمود جلو چشمش پیچ‌و‌تاب می‌خورد، گرگوار فکر کرد: «چه بر سرم آمده؟»