پوزیتیویسم منطقی

پوزیتیویسم منطقی یکی از تأثیرگذارترین نحله‌های فلسفی قرن بیستم است. تز اصلی این فلسفه، اصل تحقیق‌پذیری و رَدّ مابعدالطبیعه است. این فلسفه توسط گروهی از فیلسوفان و ریاضی‌دانان موسوم به حلقهٔ وین در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی در شهر وین پایتخت اتریش شکل گرفت و در سال ۱۹۲۹ با انتشار مانیفست حلقهٔ وین به مجامع بین‌المللی در عرصهٔ فلسفه و علم معرفی شد. پس از آن ایده‌های حلقه از طریق کنگره‌ها، جلسات، مجله‌ای اختصاصی به نام معرفت و سلسله کتاب‌هایی تحت عنوان جستارهای جهان‌بینی علمی که شیلیک و فرانک ویراستاران آن بودند به دنیا عرضه شد. به گفتهٔ ادموندز، پوزیتیویسم منطقی حلقهٔ وین بخشی از DNA فلسفهٔ تحلیلی است که شاخهٔ غالب در گروه‌های فلسفهٔ دانشگاه‌های انگلیسی و آمریکایی است. بدون حلقهٔ وین فلسفهٔ تحلیلی به شکلی که امروز وجود دارد نمی‌توانست نضج یابد. هانس هان ریاضی‌دان برجستهٔ وینی، یکی از بنیان‌گذاران و اعضای اصلی حلقهٔ وین بود. او که به خاطر کارهای بزرگش در ریاضیات بسیار معروف است، در فلسفه آثاری محدود اما تأثیرگذار نوشته است. به گفتهٔ کارل منگر، یکی از شاگردانش، هان در مرکز حلقهٔ وین قرار داشت و ایده‌های اصلی را او همیشه مطرح می‌کرد. به نقل از کارل پوپر، هان در بین دانشجویانش به تجسّم نظم ریاضیات و روشنی و شفافیت در بیان ایده‌ها معروف بود.