درآمدی بر ایدئولوژی های سیاسی

لیبرال‌ها به‌ویژه در دوران جنگ سرد ایدئولوژی را به‌عنوان یک نظام عقیدتی تأیید شده‌ای که مدعی است حقیقت را در انحصار خو دارد و غالبا” این ادعای کاذب را دارد که جنبه علمی دارد، به شمار می‌آورند. از این رو، ایدئولوژی ذاتا” سرکوبگر و حتی توتالیتر است نمونه‌های اصلی آن عبارت‌اند از کمونیسم و فاشیسم. محافظه کاران معمولا” ایدئولوژی را به‌مثابه تجلی استکبار خردگرایی به شمار آورده اند. ایدئولوژی ها عبارت‌اند از نظام‌های پیچیده تفکر که خطرناک یا غیر‌قابل‌اعتماد می‌باشند چرا که چون از حقیقت دور افتاده‌اند لذا اصول و هدف‌هایی را تعیین کردند که یا به سرکوب شدید می‌انجامد و یا دست نیافتنی‌اند. در این راستا، سوسیالیسم و لیبرالیسم آشکارا جنبه ایدئولوژیکی دارند. سوسیالیست‌ها با پیروی از مارکس ایدئولوژی را به‌عنوان مجموعه‌ای از عقاید می‌دانند که بر تضادهای جامعه طبقاتی سرپوش گذارده و بدین‌سان موجد آگاهی کاذب و بی‌تحرکی سیاسی در طبقات فرودست می‌شود. لیبرالیسم یعنی ایدئولوژی طبقه حاکم مارکسیست‌های بعدی یک مفهوم بی‌طرف ایدئولوژی را برگزیدند و آن را در قالب عقاید مشخص هر طبقه اجتماعی، از جمله طبقه کارگر توصیف کردند.